Sayfa 88.

Bektaş Şenel: "Herhangi bir yerde denk geldiğim bir hayvanla oturup yarım saat sohbet edebilirim, ama bir insana merhaba demeye hevesim yok" diyor. Muazzam bir hâl izahı.

Bazı istisnalar olsa da Dostoyevski olaya mükemmel yaklaşmış: "Akrabalar arasında zorunlu bir sevgi bağı vardır. Oysa ki sevgi öncelikle hak edilmesi gereken bir şeydir. İşte bu yüzden akrabalar arasındaki sevgi samimiyetsiz ve iğrençtir.'

Kız çocuğuna yemek yapmasını öğretirken, erkek çocuğuna araba kullanmasını öğrettik. Sonra da "araba kullanamıyor" diye kadınları, "yemek yapamıyor" diye erkekleri eleştirdik. Şikayetçi olmak istemiyorsak erkek ve kadını eşit ve cinsiyet ayırımı yapmadan yetiştirelim. Aamir Khan

"İncil'in ilk emri: Sev" "Tevrat'ın: Yaşat" "Kur-an'ın: Oku" "Hristiyan sevmedi." "Yahudi katil." "Müslüman cahil."

"Yaşamak, yaralanmaktır." diyor Cemil Meriç. Sadece iki kelimeden oluşmuş bu cümle, başlı başına bir kitaptır benim için. Etkileyici bir derinliği var.

Nietzsche, babası öldüğünde değil, Wagner'le bozuştuğunda değil, Salomé tarafından reddedildiğinde değil, bir atı kırbaçlanırken gördüğünde çıldırmıştı. Filozofik yaşamın sırrı bu; kendi acını değil, başkasının acısını görebilmek ve o acıyı kendi acına yeğ kılmak. H. Celâleddin

"Dünyayı güzellik kurtarmayacak, efkâr da kurtarmayacak. Dünya kurtarılacak bir yer değil."

-Bir gün Mihriban'ı göreceğinize inanıyor musunuz? -Bilmiyorum, görmek de istemiyorum. Değişmiştir şimdi, ben onun nazarında değiştim, o benim nazarımda değişti. Niye görelim? Öyle kalsın ya... İnsanların gönülde kalması, gözde kalmasından daha iyidir. Abdürrahim Karakoç

Dostoyevski'nin ölüm döşeğindeyken eşine söyledikleri: "Annâ, en üzüntülü ve sevinçli anılarımı seninle bölüştüm. Tek başıma aşamayacağım zorlukları seninle aştım. Ve şunu unutma ki seni büyük bir tutkuyla sevdim. Bir kere bile aldatmadım. Düşüncede bile."

Babamın 20 yaşında yazdığı şiir defterini buldum. Son sayfadaki şiirin başlığı:"Bir daha sevmek mi? Asla." Şiirin sonuna 7 yıl sonra, anneme aşık olduktan sonra şu notu düşmüş:"Sevgili defter, aradan 7 yıl geçti ve ben bugün sözümde durmayıp bir kınalı parmağa vuruldum." Vâveylâ

"İnsanlar sana kapıyı gösteriyor, sen gidip hâlâ pencerelerine çiçekler koyuyorsun."

Bugün karşıma çıkan şu muhteşem cümle: "İnsanlar sevilmek için kusurlarını gizleme gereği duyarlar. Ama kimse zaaflarına, zayıf anlarına, hatalarına tanık olmadığı birini gerçekten sevemez."

Dervişe sormuşlar; huzur ve mutluluk nedir diye: "İnandığım yolda inandığım kişiyle beraber yürümek" demiş. Muhyiddin Şekur

"Size bıçağı dokuz santim saplayanın altı santim geri çekmesi bir lütuf değildir.''

Hiçbir şey yapmadan da yorulabiliyor insan, düşündükleri ağır geliyor mesela. Octavio Paz

Ali Lidar'ın hissettiği gibi: "Sanki girmediğim mücadeleleri bile kaybettim."

Eski bir inanışa göre: ''Her iç çekişte kalp bir damla kan kaybedermiş.'' William Shakespeare, Hamlet

İnsan, en sevdiklerinden birini bile toprak altına göndermişse; mezarlıklar, gözüne ev gibi görünür artık. Eskisi gibi tedirgin olmaz oralara giderken. Ozan Önen

Caddeleri boydan boya işgal eden reklam afişleri yerine, Prof. Nevzat Tarhan'ın şu sözlerini asmak gerek: "Kadınların hüzünlü prenses olmayı bırakıp bilge kadın olmaya ihtiyaçları vardır. Okumak, düşünmek, fikirleriyle var olmak, günümüzün kadınlarının temel görevi olmalıdır."

İnsanı insan yapan, yüzüne güzellik katan ve onu sevdiren tek şey kalbinin temizliğidir. Yoksa hepimiz aynıyız, etten ve kemikten oluşmuş bedenleriz. Bizi birbirimizden ayıran tek şey kalplerimizin özelliğidir. Emily Bronte