Sahraa Karimi/ صحرا كريمي

فی البدیهه! وطنم ز بس جفا دید، نه مروت و وفا دید ز خلف نِگر چِها دید، نه یاری ولی بلا دید تو نِگر به باغ ویران، همه بلبلان نالان همه درد و آه و ناله، ز او یا که زِ ما دید

یاد داری شهر زیبای مرا بوسه گاه آرزوهای مرا کابل من آشیان جان من نوربخش مشعل ایمان من ذرّه ذرّه هستیم از خاک اوست شور مستی در میم از تاک اوست از غزالانش غزل آموختم از پلنگانش جدل آموختم این غزلها یار شبهای منست مونس آوارگیهای منست شهرها درشهرها ویران شده کشوری در حکم گورستان شده

آسیا یک پیر آب و گل است / ملت افغانستان در آن پیکر دل است/ از فساد او فساد آسیا/ آدر گشاد او گشاد آسیا. اقبال لاهوری.

افغانستان دوستت دارم ! افغانستان عزیزم تو جان و جهان منی وطن زیبایم تو عزو والا مقام منی. دیار بهشتی ام ، زادگاه پاکم ، جانم ، نفسم تو رحمت الهی ، فخر زندگی مهد نیاکان منی